Ervaringsverhaal van een client die het kortdurende intensieve zorgtraject, genaamd KIZ, volgde:

“Ik weet het nog goed; de datum dinsdag 28 juni 2016, de dag dat ik opgenomen werd op de KIZ in Emergis. Vooraf had ik al zoveel momenten getwijfeld en mezelf van de wachtlijst af laten halen, maar nu had ik toch besloten dat er iets moest veranderen, omdat ik op deze manier niet meer verder kon. Mijn vader heeft mij gebracht. Toen ik daar kwam, kreeg ik eerst een intakegesprek met een verpleegkundige over hoe mijn eerste dag zou verlopen. Ik moest die dag een ECG laten maken, bloedonderzoek af laten nemen en ik had een gesprek met de psychiater. Én uiteraard mijn allereerste warme maaltijd direct in de groep aan tafel mee eten.

Ik kreeg direct mijn eenpersoonskamertje toegewezen en mijn vader heeft mijn spulletjes naar boven gebracht, zoals mijn kleding en dekbed enzovoort, zodat ik het een beetje op kon fleuren. Ook heb ik een kleine rondleiding gehad van een mede-client over de afdeling; waar de huiskamer, de keuken, de toiletten en de douches zijn. Ik voelde me vrij gespannen, maar de meiden die ik ontmoet had waren allemaal super aardig en vriendelijk.

In eerste instantie dacht ik dat het nog wel meeviel met mijn anorexia, maar al snel toen ik aan het opbouwschema begon, met name de eerste warme maaltijd, heb ik werkelijk met tranen in mijn ogen boven mijn bord gezeten. Hoe kon ik nou zo bang zijn voor eten? Duidelijk was wel dat ik het thuis voor mezelf allemaal zo ‘veilig/afgesloten’ had, dat er eigenlijk bijna geen probleem leek te zijn. Gelukkig was de groep met meiden zo lief voor me, en de verpleging ook, om me te helpen de maaltijd toch op te eten.

Tijdens je opname heb je een regiebehandelaar. Dit kan een verpleegkundig specialist of psycholoog zijn. Ook krijgt iedereen een PB-er (persoonlijk begeleider) toegewezen. Dit is een verpleegkundige met wie je samen met je behandelaar afspraken kunt maken over bijvoorbeeld de uitbreidingen van je menu. Maar hij of zij is ook degene die het meeste van jouw dossier weet en diverse zaken rondom jou. Met die persoon heb je sowieso wekelijks gesprekjes. Die gesprekjes kunnen werkelijk over alles gaan; eten, moeilijkheden er rondom, waarover je piekert; dingen die je dwars zitten, je weekend voor- en nabespreken. Dit heb ik als erg prettig ervaren, zeker omdat je toch met een bepaald persoon een vertrouwensband opbouwt. Als je PB-er een bepaalde dag niet aanwezig is, mag je uiteraard ook gesprekjes inplannen bij andere verpleegkundigen. Zij staan ook altijd voor je klaar!

Verder zijn er een aantal therapieën in groepsverband die je kunt volgen, maar wat ik het fijne vind aan de KIZ, is dat er veel mogelijk is op individuele basis, zoals de mogelijkheid tot PMT, creativiteit en een diëtiste. Maar vooral heel belangrijk zijn de gesprekken met je behandelaar en gesprekken met de verpleging. Zelf heb ik ook veel steun gehad aan de gesprekken met de orthopedagoog, met wie ik van begin af aan een klik had. Ook mag je in overleg met je behandelaar in de keuken meehelpen om bijvoorbeeld te proportioneren, om maaltijden te bereiden en te oefenen voor thuis.

Nu ben ik inmiddels weer thuis en weer een stukje hersteld. Ik ga proberen om thuis nog wat sterker te worden. Ik heb de opname als positief ervaren omdat juist bij deze individuele behandeling veel bespreekbaar is. Als er iets niet lukt, is er een andere manier om het wel te laten lukken. Een prettige en fijne samenwerking, én ik voel me toch weer wat sterker. Ook heb ik een goed nazorgplan gekregen zodat ik niet in één keer in het diepe val.”

Lees ook de ervaringsverhalen van Nicole en Laurine. Meer ervaringsverhalen vind je op: proud2bme.

Printversie van deze paginaPrint